တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခား ေငြေၾကး သိုမွီး ပိုင္ဆိုင္မႈ ပမာဏသည္ မယံုႏိုင္စရာ ႏႈန္းျဖင့္ ျမင့္တက္လွ်က္ ရွိေပသည္။

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ယင္း၏ မ်ားျပားလွေသာ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြ ပမာဏအား ေလွ်ာ့ခ်ရန္ ႀကိဳးပမ္း ခဲ့ေသာ္လည္း ဧၿပီလ အကုန္တြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁.၇၆ ထရီ လီယံ ပမာဏသို႔ ေရာက္ရွိျခင္းျဖင့္ ေနာက္ထပ္ စံခ်ိန္ ခ်ဳိးသြားခဲ့ျပန္သည္။ သတင္း စာမ်ား၏ ေဖာ္ျပခ်က္အရ ယခုအခါ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ တစ္နာရီလွ်င္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ သန္း ၁၀၀ ႏႈန္းျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားေငြမ်ား စုေဆာင္းလွ်က္ ရွိေၾကာင္း သိရသည္။ ဤမွ်ေလာက္ ျမန္ဆန္ေသာ ႏႈန္းထားသည္ ေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာကို ျဖစ္ေပၚ ေစခဲ့သည္။ တ႐ုတ္သည္ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြမ်ား ေထာင္ပံုရာပံု ရွိေနျခင္း အတြက္ ဘာမ်ား လုပ္ႏိုင္ပါမည္နည္း? မူ၀ါဒ ခ်သူမ်ားအား တစ္ႀကိမ္တည္းျဖင့္ လံုေလာက္ ေသာ ရီမင္ဘီတန္ဖိုး ျပန္လည္ သတ္မွတ္ျခင္း ျပဳလုပ္ရန္ ဖိအား ေပးလာႏိုင္မည္ေလာ? အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြမ်ား အဆမတန္ မ်ားျပားေနျခင္းသည္ ျပည္တြင္းေငြေၾကး ေဖာင္းပြျခင္း ျဖစ္ေပၚရန္ မီးထိုးေပးႏိုင္သေလာ?

ထိုေမးခြန္းမ်ားအား အေျဖမထုတ္မီ တ႐ုတ္၏ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး သိုမွီး ပိုင္ဆိုင္မႈ အေပၚ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ရေပမည္။ ပထမဆံုးအေနျဖင့္ တ႐ုတ္အစိုးရသည္ ႏိုင္ငံပို္င္ ဘဏ္မ်ားအား ျပည္ပ စေတာ့အိတ္ခ်ိန္းမ်ားတြင္ စာရင္း၀င္ရန္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံျခင္းႏွင့္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၀၀ ဘီလီယံ တန္ဖိုးရွိသည့္ ႏိုင္ငံထိပ္တန္း ဘ႑ာေရးရံပံုေငြျဖစ္ေသာ တ႐ုတ္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေကာ္ပိုေရးရွင္း (CIC) တည္ေထာင္ ျခင္း တို႔အတြက္ ကုန္က်စရိတ္သည္ ယင္းမ်ားျပားလွေသာ အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြ ပမာဏအား အရာပင္ မယြင္းေစႏိုင္ခဲ့ေပ။ ဒုတိယအခ်က္ အေနျဖင့္ လက္ရွိ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြ ပိုင္ဆိုင္မႈအေျခအေနသည္ တ႐ုတ္တစ္ႏိုင္ငံလံုး၏ တစ္ႏွစ္ခြဲစာ သြင္းကုန္ပမာဏအတြက္ ေပးေခ်ႏိုင္စြမ္း ရွိေပသည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ စီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအား ယင္း၏ ၃ လမွ ၆ လစာအထိ သြင္းကုန္ ပမာဏအား ေပးေခ်ႏိုင္ရန္ လံုေလာက္ေသာ အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြ ပမာဏကိုသာ စုေဆာင္းရန္ အႀကံျပဳေလ့ရွိၾကသည္။ တတိယအခ်က္အေနျဖင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အကုန္တြင္ ျပည္ပသို႔ ေပးရန္ရွိေနသည့္ အေႂကြးပမာဏျဖစ္ေသာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၃၄၅ ဘီလီယံသည္ ယင္း၏ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြပိုင္ဆိုင္မႈ၏ ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေအာက္သာ ရွိေပသည္။ မည္သည့္နည္းျဖင့္ တိုင္းတာသည္ျဖစ္ေစ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြပိုင္ဆိုင္မႈသည္ မလိုအပ္ဘဲ မ်ားလြန္းလွေပသည္။

ထိေရာက္မႈမရွိလွေသာ မဟာဗ်ဴဟာမ်ား

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြ စုေဆာင္းမႈႏႈန္းအား ေလွ်ာ့ခ်ရန္ ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ လက္ရွိမဟာဗ်ဴဟာမ်ားသည္ ထိေရာက္မႈ မရွိလွသည္မွာ ျမင္သာေပသည္။ ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းအတြက္ အစိုးရမွ က်ခံေထာက္ပ့ံေပးမႈအား ျဖတ္ေတာက္ လိုက္ျခင္းသည္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ ႀကီးမားလွေသာ ကုန္သြယ္မႈပိုေငြ သို႔မဟုတ္ ပို႔ကုန္မွ ၀င္ေငြပမာဏအား သိသိသာသာ ေလွ်ာ့က်သြားေစျခင္း မရွိေပ။ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္အတြင္း အေမရိကန္ေဒၚလာႏွင့္လဲလွယ္ရာတြင္ ရီမင္ဘီတန္ဖိုး ျမင့္တက္ခဲ့ျခင္းသည္လည္း ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္အတြင္း တ႐ုတ္အစိုးရသည္ ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားအား ျပည္ပသို႔သြားေရာက္၍ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္ယူရန္ သို႔မဟုတ္ ခရီးသြားရန္ႏွင့္ ပညာသင္ရန္ တက္ႂကြစြာ အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြ ပမာဏသည္ တိုးၿမဲသာ တိုးေနခဲ့သည္။

ထို႔ထက္ပို၍ထိေရာက္ေသာ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈမ်ား မရွိပါက ယခုႏွစ္ အတြင္းတြင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြ ပိုင္ဆိုင္မႈသည္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂ ထရီလီယံအထိတိုင္ ေရာက္ရွိႏိုင္ေပသည္။ ကုန္သြယ္မႈပိုေငြသည္ ရွိၿမဲဆက္ရွိေနႏိုင္ၿပီး ယင္းတို႔အား စုေဆာင္းထားျခင္းေၾကာင့္ အတိုးမွ ရေသာ ၀င္ေငြမ်ား ျဖစ္ေပၚလာ ရေပသည္။ တ႐ုတ္ မူ၀ါဒ ခ်သူမ်ား အတြက္ အဓိက စိုးရိမ္ဖြယ္ အခ်က္မွာ ႏိုင္ငံျခား ေငြေၾကးမ်ား စီး၀င္လာမႈ၏ ျပည္တြင္း ေငြေၾကး ေဖာင္းပြမႈအေပၚ သက္ေရာက္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔ဘဏ္ (PBC / ဗဟိုဘဏ္) သည္ ယေန႔ အခ်ိန္အထိ အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြ စုေဆာင္းမႈအား အႀကီးအက်ယ္ ျဖတ္ေတာက္မႈ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး တင္းၾကပ္ေသာ ရင္းႏွီးေငြ ထိန္းခ်ဳပ္မႈကို ထိန္းထား ႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေငြမ်ား ႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ဆက္လက္ ယိုဖိတ္ ၀င္ေရာက္ ေနျခင္းေၾကာင့္ အထက္ပါ ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ားသည္ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္လာရသည္။ PBC သည္ မ်ားျပားလွေသာ ေငြေၾကး ပမာဏအား ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရန္ ဘဏ္မ်ား၏ ေငြေၾကး အရန္ထားရန္ လိုအပ္မႈ အခ်ဳိးအား လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ၁၆ ဆ တိုးျမႇင့္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးတြင္ ဘဏ္ေငြေခ်းမႈမ်ားအား ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း သို႔မဟုတ္ အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြမ်ား ျပည္တြင္း စီးပြားေရးက႑သို႔ စိမ့္၀င္ျခင္းအား ကာကြယ္ျခင္းတို႔တြင္ PBC ၏ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မႈ အတိုင္းအတာ အဆံုးအစြန္အထိ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

CIC ၏ အေစာပိုင္း ဒုကၡမ်ားသည္ ဤမွ် ႀကီးမားလွေသာ အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြ ပမာဏအား ကိုင္တြယ္ရန္ ခက္ခဲမႈအား ျပသသည့္ ေနာက္ထပ္ သက္ေသသာဓက တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ၎တို႔၏ ဦးပိုင္ လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားအား အေမရိကန္ ဘ႑ာ တိုက္မ်ားႏွင့္ အျခားေသာ အေနာက္ႏိုင္ငံ အစိုးရတို႔၏ ေႂကြးၿမီမ်ားႏွင့္ ေ၀းေ၀းထားရန္ လိုအပ္မႈသည္ တ႐ုတ္တို႔၏ ပထမဆံုး ထိပ္တန္း ဘ႑ာေရး ရံပံုေငြ ထူေထာင္ျခင္း အတြက္ အဓိက တြန္းအားပင္ ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္း CIC ၏ အေမရိကန္ ပုဂၢလိက ရွယ္ယာ ရံပံုေငြ တစ္ခု ျဖစ္သည့္ Blackstone Group ႏွင့္ အေမရိကန္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံမႈဘဏ္ Morgan Stanley တို႔တြင္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့သည့္ နာမည္ႀကီး ထမင္းငတ္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအတြင္း ေ၀ဖန္မႈမ်ား လိႈင္လိႈင္ ထြက္ေပၚ လာခဲ့သည္။ CIC ၏ ထိုလုပ္ေဆာင္ခ်က္ ႏွစ္ရပ္သည္ ကံဆိုးမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ဖြယ္ ရွိေနခ်ိန္တြင္ ယင္းလုပ္ငန္းမ်ားမွ လက္ခံႏိုင္ေလာက္ေသာ ႏႈန္းထားျဖင့္ ပံုမွန္ အက်ဳိးအျမတ္ ရရွိႏိုင္မည္ဟု တ႐ုတ္လူမ်ဳိး အနည္းငယ္ကသာ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကသည္။ (CIC ၏ အဓိကေနရာအမ်ားစုတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားထက္ ႏိုင္ငံေရးအရ ခန္႔အပ္ထားသူမ်ားျဖင့္သာ ျပည့္ေနခဲ့သည္ကို ျပည္သူအမ်ားက သိေနခဲ့၍လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။)

အကယ္၍ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြ ပိုင္ဆိုင္မႈ ပမာဏအား ေလွ်ာ့ခ်ရန္ အမွန္တကယ္ ဆႏၵရွိသည္ ဆိုပါက ေရြးခ်ယ္စရာ ႏွစ္လမ္းသာ ရွိႏိုင္ေပသည္။ ရီမင္ဘီတန္ဖိုး ျမင့္တက္မႈကို အရွိန္တင္ျခင္း သို႔မဟုတ္ ရင္းႏွီးေငြ ထိန္းခ်ဳပ္မႈအား ယခုထက္ပို၍ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးျခင္းတို႔ ျဖစ္ေပသည္။ ဒုတိယ လုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ ယခုႏွစ္တြင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မည္ပံု မေပၚေပ။ တ႐ုတ္စေတာ့ေစ်းကြက္ က်ဆင္း ေနျခင္းေၾကာင့္ ရင္းႏွီးေငြမ်ား ျပင္ပသို႔ ထြက္ရန္ အားေပးသည့္ မည္သည့္ မူ၀ါဒကိုမဆို ႏိုင္ငံေရး သေဘာအရ ေခ်ပႏိုင္စြမ္း မရွိေပ။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ပိုမိုအားေကာင္းေသာ ရီမင္ဘီဆိုင္ရာ မူတစ္ခုကို ခ်မွတ္ႏိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ မူ၀ါဒခ်မွတ္သူမ်ားက ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည့္ ေငြေၾကးတန္ဖိုးျမႇင့္တင္ျခင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္ခဲ့ေသာ က႑မ်ားအတြက္ ပို႔ကုန္ေထာက္ပံ့ေငြ ေပးျခင္းကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းရန္ ဆႏၵရွိၾကပံုေပၚသည္။ ဥပမာ - အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္း ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ားအား အေလွ်ာ္ေပၚႏိုင္ရန္ အစိုးရအေနျဖင့္ ယင္းလုပ္ငန္းက႑အတြက္ ပို႔ကုန္ခြန္ ျပန္အမ္းေငြပမာဏအား ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးျမႇင့္ႏိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသို႔ ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအား ကူညီျခင္းေၾကာင့္ပင္ ေငြေၾကးတန္ဖိုးျမင့္တက္ျခင္းကို အနည္းငယ္ အရွိန္တက္လာေစႏိုင္ေပသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ယင္း၏ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြပမာဏအား ေလွ်ာ့ခ်ရန္ ႏိုင္ငံေရးအရ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ကုန္ဆံုးသြားၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

အက်ဳိးဆက္အားျဖင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ပိုမိုျမင့္မားေသာ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ အရန္ ႏိုင္ငံျခားေငြ စုေဆာင္းမႈႏႈန္းသည္ အရွိန္ေလ်ာ့က်ရန္ လကၡဏာမရွိေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအေနျဖင့္ အခ်ဳိ႕ေငြေၾကးမ်ားအား လူမႈေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ အသံုးခ်ရန္ စိတ္၀င္စားလာႏိုင္ေပသည္။ သာဓကအားျဖင့္ အစိုးရထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ ေလာင္စာဆီႏွင့္ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားခမ်ားအား မလႊဲသာမေရွာင္သာ ခ်ိန္ညႇိရသည့္အခါ ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ ေထာက္ပံ့ေငြမ်ား ပိုမိုေပးအပ္ႏိုင္ေပသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ အစိုးရအေနျဖင့္ ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ အတိုင္းအဆအားလံုးအား မစြန္႔ပစ္မိေစရန္ အထူးဂ႐ုျပဳရမည္ ျဖစ္ေပသည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ႏိုင္ငံ၏ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈအား ခံႏိုင္ရည္ရွိမႈအဆင့္သည္ လာမည့္ လမ်ားအတြင္း ပို၍ျပင္းထန္ေသာ စမ္းသပ္မႈမ်ားႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕ရမည္ ျဖစ္သည္။